Roeispaan

Zaterdag 5 mei is het bevrijdingsfestival in Leeuwarden. Sander en zijn maten hebben bedacht om met het roeibootje naar Leeuwarden te varen naar de Prinsentuin. Dan zijn ze midden op het festival terrein en hebben ze een leuke tocht. De roeiboot gaat het water in en de motor wordt bevestigd. Een winter niets doen is niet goed voor een motor. Hij blijkt het nog wel te doen maar als de motor weinig toeren maakt dan slaat hij af.

Woensdag mogen ze een motor van een vriend lenen. Vorig jaar zijn drie roeispanen gebroken en daar heb ik Canadese peddels van gemaakt. Ze varen met kleine peddels naar hem toe en de tweede motor komt er achter te hangen. De tweede motor blijkt de winter ook niet te hebben overleefd.

Riemer heeft ook een motor dus die mag er wel achter. Deze motor start maar houd er dan mee op. De bougie wordt schoongemaakt maar ook dat helpt niet. De vierde motor dan? Nu moeten ze het hele dorp door peddelen. Als ze aankomen zegt Marijn: “Jongens, slecht nieuws, onze motor doet het ook niet.” “Kon je niet even bellen varen we dat hele klere eind door het dorp en dan is het ook nog voor niets…..”

Maar ja, hoe kom je nu in Leeuwarden? Ze mogen van Ydwer een stel langere peddels lenen voor de Canadees. Zouden ze 12 uur ’s middags vertrekken. Ondertussen is het al half drie. Met z’n vijfen roeien ze nu  15 kilometer naar Leeuwarden. Om tien uur ‘s avonds belt Sander dat het festival afgelopen is. Er is nog een klein probleem, ze moeten nog terug…….

Eén “vriend” haakt af. Druk, druk, druk. Morgen werken en zo... het is zo zwaar ennhu… De derde vriend is net aan de schouder geopereerd en heeft eigenlijk al teveel gedaan. Sander en Marijn moeten samen de boot terug roeien. Oef, en dat is een heel eind in de nacht en het gaat niet zo snel. Gelukkig zijn ze om 01:00 uur al thuis. Met uitgaan wordt het wel eens later ten slotte. Oh ja, Sander heeft heerlijk geslapen hij wordt pas 12 uur de volgende dag wakker. Maar waar dat van komt??? Weet ie niet….

Daar sta je dan als ontaarde fietsvader. Weinig thuis zeker? Laat de klussen thuis sloeren. Tijd voor actie. Het hout voor de roeispaan ligt al net zolang in huis als ik de Quest heb. Slik…. Gelukkig zijn de schuurbanden op van de bandschuurmachine, dus het begint goed met een ritje Quest naar Leeuwarden om schuurbanden te halen. Toch weer gratis 40 kilometer erbij. 

Twee latten op elkaar gelijmd en daarna de bladen gezaagd en bevestigd. Dan is de grove vorm van de roeispaan duidelijk. Daarna begint het schaven totdat ik de vorm glad kan schuren met de bandschuurmachine. Na een dag werken is de eerste roeispaan af. Ik ben best trots, ondanks al het fietsen kan ik het nog. Nog twee te gaan…. Aan het eind van het seizoen verf ik ze wel want voordat de verf droog is. Is het seizoen al weer om….

Record

Vrijdag ochtend om zeven uur vertrokken voor de tweede kayak tocht dit jaar. Door de huidige fiets manie kom ik niet aan de kayak toe. De boot hangt een beetje verloren aan het plafond. Vandaag mag hij er weer niet af want we gaan met de dubbel van Carel. De voorspelling is dat het warm wordt voor de tijd van het jaar, zo’n 15 graden weinig wind en zo nu en dan komt de zon.

Ik trek niet teveel kleren aan want je zou het eens veel te warm kunnen krijgen. Na het Koevorder meer met harde tegenwind en aardige golven ben ik zeik nat en door en door koud. In de wind met een chill factor van -5 trek ik bibberend mijn tweede set droge kleren aan. Daarover gaat mijn GoreTex jas en nadat ik de hete thee erin gegoten heb kunnen we weer.

Aan het eind van de dag heb ik drie mutsen op en het nog steeds niet echt warm. De zon hebben we inderdaad een keer gezien….. Bij onze stop zitten we uit de wind achter een keet. Niet echt een idyllisch plekje, maar we zijn er blij mee. Na negen uur varen zijn we weer terug in Sneek. Het meest wonderlijke is toch wel dat ik gewoon negen uur kan roeien zonder training. Als we uit de boot komen, doen alleen de schouders wat zeer maar na een nacht slapen is dat ook weer weg.

Kajak weekend

Vrijdag na de repetitie bij Carel in de kajak gestapt. Carel heeft een nieuwe Valley Aleut, een dubbele tweemanskajak die dringend aan de tand gevoeld moet worden. Het eerste plan is om in de Quest mijn viool, mijn kano uitrusting en drie dagen voedsel te vervoeren. Maar hoe ik ook prop en pas en meet het blijft niet passen. Het is niet anders, ik ga met de auto naar Sneek. De eerste afspraak is om de zee op te gaan. Maar het waait al weken hard en bovendien is het aanlandige wind. Bovendien is het hoog water om half vier ’s ochtends. Dit jaar heb ik al één keer in de kajak gezeten, ik heb het tenslotte veel te druk met fietsen. Met zo’n kano conditie en deze omstandigheden zie ik het niet zitten om de zee op te gaan dus hebben we een alternatieve zoet water ronde bedacht. En daarom “belonen” we ons zelf met een rondje van 85 kilometer. Dat is net te lang om te kunnen halen in twee dagen dus dan kunnen we lekker stressen in de boot…. Doorroeien Carel, ja Marcel houd je mond, roei door….

De nieuwe boot van Carel is een compromis loze boot van bijna 7 meter met een enorm bagage luik tussen ons in. Plus nog een luik voor en achter dat betekent dat je heeeeel veel mee kunt nemen. Ik ben op tijd in Sneek om de boot in te pakken zodat we meteen na de repetitie weg kunnen. De boot is ingepakt niet te tillen. Naast een complete tent uitrusting hebben we ook nog drie dagen voedsel en liters water mee. De repetitie is om negen uur ’s avonds afgelopen en vol goede moed beginnen we de boot naar het water te manoeuvreren. Eenmaal in het water is de boot als een vis in het water. De scherpe boeg snijdt door de golven en de wind hebben we in de rug. Meteen hebben we een gangetje van 9 kilometer per uur te pakken en dat is hard voor een kajak.



Om half twaalf  ’s nachts landen we op het eilandje voor Heeg. We slepen de boot 50 meter door het natte gras en zetten onze tent beschut uit de wind op. Gelukkig hebben we al gegeten want de harde wind en de regen maken het buiten niet erg aangenaam….

De volgende ochtend zitten we om half tien weer in de boot. De harde wind maakt dat er aardige golven staan op het Heegermeer en de Fluessen. De zijwind duwt de boot een beetje scheef en dat maakt het roeien vermoeiend maar toch varen we lekker door en komen om half een in Stavoren.

Heel raar, het is toch geweldig zeilweer zou je denken: harde wind en regen, maar er zijn bijna geen boten in Stavoren en voor een kajak draait de sluis niet dus we mogen hem tillen. Voordat we het IJsselmeer opgaan gaan we eerst stevig bunkeren. De bananen, gevulde koeken en broodjes kauwen we geduldig naar binnen. Een brutale eend die ons de hele tijd schattig aankijkt en ook wat kruimeltjes krijgt is een ware dief. Als Carel even zijn telefoon pakt, jat de knuffel eend zijn hele boterham met oude kaas en maakt zich uit de voeten/zwemvliezen. Carel vliegt er achteraan en staat er beteuterd bij maar na een snoekduik van de eend in het water is de boterham weg….

In de hoek bij de sluis is een klein strandje en daar gaan we weer in het water. Op het IJsselmeer hebben we de wind in de rug en dat is heel prettig met deze hoge golven. We surfen van golf naar golf en de boot doet het geweldig. We bereiken in de surf snelheden tot 15 kilometer per uur. Het is werkelijk kicken. Het roer houdt de boot steeds strak in het spoor zodat hij niet uitbreekt. De boot reageert heel rustig en vertrouwd dus we genieten met volle teugen.

Halverwege Lemmer gaan we even aan land. Ik bel even met Dineke om te vertellen dat alles goed gaat. We horen dat Nederland heeft gewonnen van Japan. Ik vertel aan Carel dat Nederland heeft gewonnen. Waarmee? Vraagt Carel…. Is al net zo’n voetbal fan als ik…..

De IJsselmeerkust afleggen in een kajak is een heel eind maar eindelijk komen we in Lemmer. Daar hebben we meer geluk en kunnen we met een boot mee naar binnen in de sluis. De sluiswachter moppert wat en zegt dat we de boot wel kunnen tillen. Ik zou echt niet weten hoe want bij de sluis is nergens gelegenheid. Bovendien is het kreng niet te tillen maar gelukkig mogen we mee.

Eenmaal weer in het binnenwater zoeken we een plek om te koken. We vinden een goed plekje uit de wind en zetten onze vriesdroog maaltijd in elkaar. Mjam is maar weer smullen… wat hebben we weer een geluk. Gelukkig hebben we nog wat verse groentes mee…. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om uit eten te gaan maar Carel en ik vinden het altijd veel te leuk om alles mee te sjouwen. Bovendien stap je dan uit je expeditie wereldje en dat verknoeit juist die “leuke” sfeer. We hebben tenslotte niet voor niets overnacht in een natte tent, een vochtige slaapzak en natte kleren.

Na het warm eten roeien we nog drie uur stevig door en anderhalf uur voor Sneek om 22:00 uur is onze tijd op. Het regent weer gezellig. De kans om nog een nacht met je maatje in een natte tent door te brengen laten we ons niet door de neus boren dus zoeken we opnieuw een plekje. Het eerste eiland blijkt een levensgevaarlijk bagger depot te zijn. Het tweede eilandje lukt wel "Aanleggen om de hoek" klinkt vertrouwt.

Om het ons zelf makkelijk te maken hoeven we de boot maar 10 meter te versjouwen. Carel en ik doen beide een manhaftige poging. Door de spierpijn kan ik mijn armen niet meer recht voor me uitsteken. We krijgen de boot nog geen centimeter vooruit. Tegelijkertijd besluiten we dat de boot er prima bij ligt….. Er is te weinig licht voor een fatsoenlijke foto maar deze foto's geven wel prima de sfeer weer dus toch maar geplaatst.

De volgende ochtend staat de wekker op zeven uur. Ik moet op tijd thuis zijn voor het vaderdag concert van het Frysk Jeugdorkest waar Sander viool in speelt in de Harmonie in Leeuwarden. Zonder ontbijt proppen we de boot in drie kwartier vol voor onze laatste etappe. Om negen uur stappen we uit de boot in Sneek. Wow het was weer een geweldige tocht en ik heb maar drie blaren….. Carel bedankt!!!

Rondje Schiermonnikoog

De voorbereiding

Donderdag 20 augustus belde Carel. Een week vakantie met zijn zus ging niet door. Of ik zin had om te kajakken op de Waddenzee. Ieder jaar maken we een aantal tochten. Maar de laatste keer was toch al weer twee jaar geleden. Vorig jaar had ik een verbrijzeld stuk hout in mijn voet overgehouden aan een kano tocht in Amsterdam. De tweepersoons kayak tilden we met z’n vieren en ik werd daarbij van de steiger geduwd. Ik sprong op een afgebroken meerpaal die onder water stond….  De rest van het jaar moest het hout er uit zweren en kon ik helemaal niets….

Dus meteen gevraagd of ik vrij kon. Kajakken? Altijd doen!! Dus het sein stond op groen. Mijn kaarten waren niet meer up to date dus lang leve Internet denk je dan. Dus kaarten gedownload van Stentec de dkw 1812 kaarten. Dat is het Oostenlijk deel van de Waddenzee. Goed lezen blijft moeilijk. Vorige jaren waren de kaarten gewoon in bmp formaat te krijgen (op de cd) maar deze download bevatte alleen dkw2 formaat. Daar kwam ik achter toen het al te laat was. Het is een eigen formaat en het werkt alleen samen met hun eigen software die je dan weer apart aan kan schaffen. En ik heb Ozi Explorer…. Lekker handig dus… 22 Euro in het zeewater weggespoeld… Beter had ik de waypoints van http://www.filo.nl/ kunnen downloaden. Alleen moet je hier donateur van worden en ik had de waypoints nu nodig……

Kortom toch maar weer teruggevallen op de waypoints van 2004. De papieren kaarten had ik al gekocht en gesealed…. Dus dat was wel voor elkaar.

Maandag 24 augustus

was het hoog water in Lauwersoog om 14:00 uur. Het doel was om naar Siemonszand te varen en daar te overnachten. De vloedstroom loopt voor Lauwersoog naar rechts. Halverwege Schiermonnikoog op het Wantij staat het water stil. Het water komt dan met vloed zowel van links als van rechts. Het is de kunst om het zo te plannen dat je de vloedstroom mee hebt tot het wantij. Dan is het water op zijn hoogste punt. Daarna neem je de ebstroom om naar Siemonszand te varen. Vlak voor Siemonszand gokten we dat er nog genoeg water stond om de geul af te snijden. We hadden niet 10 minuten later moeten zijn of we hadden moeten lopen….. Vlak voor de geul vond ik een ballon met een kaartje. Het is een Frans kaartje. Maar ik begrijp dat hun dochter gedoopt is. Als iemand het kan vertalen dan ben ik blij…

Onder Siemonszand waren Kokkelvissers aan het werk. Het blijkt dat er 25 persoonsgebonden vislicenties zijn. Deze mannen staan de hele dag met een groot net, dat kinderen op het strand gebruiken om garnalen te vangen, te swingen. Ze trappen en ze duwen het net door de modder. Hierdoor woelen de kokkels omhoog. De kokkels die ze vangen worden naar Lauwersoog gebracht en verkocht als delicatesse…

Het onderzoeksschip van het Nioz  de Navicula lag er nog net niet drooggevallen bij. Ze deden onderzoek naar de Kanoet strandlopers. Wonderlijke vogeltjes die 4000 km afleggen om van hun foerageer gebied naar hun broedgebied te vliegen.

Twee jaar geleden was Siemonszand een grote plaat van kilometers lang met duintjes. En kamperen geen probleem. Nu kwamen we op het eiland en alles wat we vinden konden was een strook van 80 meter lang bij 17 meter breed die niet onder water liep. Moeten we hier overnachten….? Terug konden we niet meer want door de twijfel: “Is het daar hoger dan hier“ hadden we teveel tijd verdaan.

We hadden twee opties. Of de hele boel over de plaat slepen en dan via de geul naar Schiermonnikoog waar we dan weer over de plaat moesten om droge grond te bereiken of hier blijven. Maar even gebeld met het thuisfront om zeker te weten dat we goed zaten. De vloed van vandaag was een +1,5 meter de vloed van vannacht was er een van 1 meter. Dus we wagen het er maar op. Het weer lijkt rustig dus vannacht de wekker maar even zetten om te kijken of we droge voeten/bedden houden.

Dinsdag 25 augustus

Na een prachtige zonsondergang en een paar slokjes whisky lagen we heerlijk als babies te slapen. Om drie uur toch maar even checken hoe het er buiten voor stond. Onze boten hadden we vastgebonden aan alle palen die we konden vinden zodat ze in ieder geval niet weg zouden drijven. Alles losse troep hadden we in de boot gelegd. En de tent konden we binnen 5 minuten in een luik van de kayak proppen. Het water stond drie meter van de tent af en kabbelde zacht tegen het strandje aan. We keken met verwondering naar een van de mooiste sterrenhemels ooit… Wat zijn we klein….

Na deze onderbreking lekker verder geslapen en om 8 uur werden we wakker. Maar eens even plannen gemaakt. Om 13:00 uur konden we pas weg. Dan was het water weer hoog genoeg. Wat waren onze alternatieven….? Het spul overdragen… (niet erg aantrekkelijk). Of buitenom (via de Noordzee) varen en proberen de geul aan de andere kant van Siemonszand te bereiken.

Al twee keer hebben we geprobeerd om Schiermonnikoog te ronden maar dat is nooit gelukt.  Beide keren waren de omstandigheden veel te ruig. De tweede keer hadden we meters hoge golven en ging het maar net goed. We konden toen net op tijd terugvaren. Het plan was nu. Kijken hoe het gaat, en als het niet lukt terugkeren of doorzetten en de geul aan de ander kant weer invaren.

Met de ebstroom mee zeilde we naar buiten. Goed aan de kant blijven en zorgen dat je niet de Noordzee om wordt getrokken was het devies. We kwamen op een punt dat de twee stromen bij elkaar komen en dat is altijd even een lastig stukje. Maar we slaagden wonderwel. Door de aflandige wind was de zee wel onrustig maar de deining was goed te doen.

Op het point of no return besloten we door te zetten. Je moet dan een afstand overbruggen van 15 kilometer dus dat is minstens drie uur varen. We moesten eigenlijk nog de vloedstroom mee zien te krijgen aan de west kant van Schiermonikkoog. Deze zou ons weer naar binnen spoelen. De stroom tegen tussen de eilanden tegen daar kan geen mens tegen roeien. Kortom doorgaan. Geen tijd om te plassen dus huppakee laat maar gaan…. Yeach… Maar goed ’t is hobby moet je maar denken.

Om 14:00 uur waren we om het eiland en konden we het laatste restje stroom gebruiken om ons naar binnen te laten spoelen. Tussen de eilanden viel de wind weg en werd de zee als een spiegel. Eindelijk om 15:29 na 6,5 uur aan de paddel trekken konden we even de benen strekken onder Schiermonnikoog. Met tot onze knieën in het water op de plaat genoten we van onze overwinning. Schiermonnikoog na al die jaren mislukking rond gevaren!! We hebben het gedaan.

Daarna was Carel flink moe, de spanning was eraf en we moesten alleen nog terug. Het uur dat we te laat weg waren gegaan ging nu tellen. Want de stroom kregen we steeds harder tegen. Maar om 17:30 bereikten we veilig de sluizen in Lauwersoog.

Moe maar voldaan ’s avonds de brut opgeruimd…. En vandaag had ik toch goede benen. Ik kon wel merken dat die rust hadden gehad ;-)